ခ်ဥ္ေပါင္ေၾကာ္၊ ၾကက္သားေၾကာ္၊ လက္ဖက္သုပ္၊ ၾကက္ဥျပဳတ္
(ထိုအရာသည္ ထမင္းခ်ိဳင့္ျဖစ္သည္။)

ရထား
ျပတင္းေပါက္ေဘးခံု
လယ္ကြင္း
ဓာတ္တိုင္
ဓာတ္ႀကိဳး
ပုစဥ္း
စာကေလး
သံလမ္းေကြ႔ခ်ိန္ ရထားေခါင္းတြဲ
ရထားဥၾသ
ၿမိဳ႕
ရြာ
တဲ
တိမ္
ေတာ
ေတာင္
ေနကြယ္
ေလေအး
ည
ၾကယ္
လ
ပိုးစုန္းၾကဴး

ဘူတာေဟာင္းကေလး
(အိမ္) ဟု ေဆးမည္းျဖင့္ေရးထားသည့္ အျဖဴခံခပ္ယိုင္ယိုင္ဆိုင္းဘုတ္ေလးအနားတြင္ မွိန္တုတ္တုတ္အလင္းေဆာင္ေသာမီးတိုင္ေလးတစ္ခု႐ွိၿပီး ၄င္းပတ္ဝန္းက်င္တြင္ ပင္စည္တစ္ဝက္ေဆးျဖဴသုတ္ထားေသာ သက္တမ္းရင့္သစ္ပင္အိုမ်ား ေလသံတ႐ွဲ႐ွဲျမည္လ်က္႐ွိသည္ကလြဲ၍ ထိုၿမိဳ႕ငယ္ကေလး၏ အဝင္သည္ေသြ႔ဆိတ္ခ်မ္းကုပ္စြာ႐ွိတတ္သည္။

Admin -ည

မ်က္လံုးထဲမွာ အေသ
ႏွစ္ကာလမ်ားကို ကန္႔လန္႔ျဖတ္ေျပးခဲ့
အလင္းရဲ႔အဟုန္နဲ႔ ။

တြင္းနက္ကႏႈတ္ဆက္ေတာ့
ရုတ္တရက္ထံုသြားတယ္
သူရပ္လိုက္ေတာ့ ႏွစ္ကာလမ်ားဟာ သူ႔ကို ေက်ာ္ျဖတ္ေနခဲ့။

သူ႔ရဲ႔အရွိန္နဲ႔အဟုန္ဟာ
တစ္ခ်ိန္လံုး တြင္းနက္ရဲ႔ စုပ္ယူမႈကို ပိုအားျဖစ္ေစခဲ့
သူဟာ ေ၀းေ၀းေျပးသူမျဖစ္ခဲ့ဘဲ
သူ႔အဟုန္နဲ႔သူ တြင္းနက္ဆီ အနီးဆံုး အျမန္ဆံုးေျပးသူ ျဖစ္ခဲ့ေလရဲ႔။

Admin -ည

ဘဝထဲ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ ဝင္ေရာက္လာတဲ့အခါ

လူတစ္ေယာက္လက္ကို
ငတံုးတစ္ေကာင္လို မထိမကိုင္ရက္ရံု

သူ ့နားရြက္အဖ်ားနားေလးကို ကိုယ့္ႏွာေခါင္း
ထိပ္ေလးနဲ ့ ႐ုတ္တရက္ ထိမိလိုက္ရံု

သူ ့အိမ္ေရွ ့လမ္းေပၚမွာ ကိုယ္ဘယ္ေလာက္
ခ်စ္ေၾကာင္းကို လိုတာထက္ ပိုသံုးစြဲခဲ့ရံု

ဘာမွမထူးဆန္းတဲ့ ခ်စ္ျခင္းတရားဟာ
ကိုယ္သူ ့ကို ဘယ္ေလာက္ခ်စ္ေၾကာင္း
သူယံုၾကည္ေနရံု

ေလေတြက ေျပေျပေလးတိုက္မွာလား
အင္မတန္ ျပင္းထန္မလား
ကိုယ္တို ့က ၿငိမ္ၿငိမ္ေလး
ေစာင့္ၾကည့္ေနရံု ။

Admin - မိုင္း

တံခါးေခါက္ပါ၊ရပ္ေစာင့္ပါ (သို႔) ဆဲေရးခဲ့ပါ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ့ ... အဲဒီလိုသာ ရိုးရွင္းခဲ့ပါ။

တံခါးေခါက္ပါ၊ရပ္ေစာင့္ပါ (သို႔) ဆဲေရးခဲ့ပါ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ့ ... အဲဒီလိုသာ ရိုးရွင္းခဲ့ပါ။

ကိုယ္တုိ႔ဟာ ကိုယ့္ဘဝကိုယ္ စိတ္ၾကိဳက္ဖန္တီးခြင့္ရတဲ့ ေမွာ္ဆရာေတြ ျဖစ္ႏုိင္ပါရဲ့။

ဘဝဟာ မင္းရႈပ္ေထြးေစခ်င္ရင္ လွည့္စားမႈေတြ၊ မာယာေတြ အျပည့္နဲ႔ မင္းကို ၾကိဳမွာ ျဖစ္သလို

အေျဖာင့္အတုိင္း ျမင္တတ္ရင္လည္း ဘဝဆိုတာ သိပ္စင္းလြန္းပါတယ္။

မင္းနဲ႔ ကိုယ့္ၾကားက ဆက္သြယ္မႈၾကားမွာ ရွိေနတတ္တာ တံခါးႏွစ္ခ်ပ္တည္းရယ္ပါ။
မင္းဝင္လာခ်င္တယ္ ထင္ရင္ ကိုယ့္ဘက္က တံခါးဖြင့္ထားလိုက္မယ္။
မင္း မလာခ်င္ေပမယ့္ ကိုယ္ေတြ႕ဖို႔ စိတ္ပါတဲ့ အခါ
မင္းရဲ့ တံခါးဝအေရာက္ ကိုယ္ေလွ်ာက္လာခဲ့မယ္။ မင္းရဲ့ တံခါးကို ညင္သာဖြဖြ ေခါက္မယ္။
မဖြင့္ေတာ့လည္း ..
ကိုယ္ ေစာင့္ႏုိင္တဲ့ အထိ ေစာင့္မယ္။
မေစာင့္ႏုိင္ရင္ လွည့္ျပန္ခဲ့ရုံ။ မေက်နပ္ခ်က္ကို ေဖာ္ျပဖို႔ အတြက္လည္း တံခါးခ်ပ္ကို တစ္ခ်က္ေဆာ့င္ကန္ခဲ့ရုံပါပဲ။

ကိုယ့္ဘက္ကလည္း တံခါးဖြင့္ထားတာ ၾကာေပမယ့္ မင္းေရာက္မလာတဲ့ အခါ
"အျပင္ေလေတြက သိပ္ေအးစက္လြန္းတယ္" အဲ့ဒီလို ဆိုျပီး တံခါးျပန္ပိတ္ထားလိမ့္မယ္။
မင္းေရာက္လာခ်င္တဲ့ခ်ိန္က်မွ ေရာက္လာရင္ေတာ့ ...မင္းလည္း သူမ်ား နည္းတူ တံခါးေခါက္ပါ၊ ရပ္ေစာင့္ပါ။
တျခားတစ္ေယာက္မွတ္လို႔ တံခါး မဖြင့္ေပးေတာ့တဲ့ အခါ ကိုယ့္ကို နားလည္ပါ။
ဒါမွ မဟုတ္လည္း နာနာက်င္က်င္ ဆဲေရးခဲ့ပါ။

ဒီလိုနဲ႔ပဲ ကိုယ္တို႔ေတြ ဇာတ္လမ္း ... တံခါးႏွစ္ခ်ပ္ကို ေက်ာမွီရပ္ရင္း အဆံုးသတ္ၾကမယ္လို႔လည္း မထင္ခဲ့နဲ႔။
မိုးရြာလုိ႔ ..
ႏွင္းက်လို႔ ....
အျပင္းဖ်ားလို႔ ....နဲ႔ အျပင္မထြက္မိတဲ့ ေန႔ေတြလည္း ရွိမယ္။
ဒါေပမယ့္..ေနသာတဲ့ တစ္ေန႔ ႏွစ္ေယာက္လံုး စိတ္ေျပလက္ေပ်ာက္ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္ၾကတဲ့ အခါမ်ိဳးမွာ
အဲဒီလို ကိုယ္တို႔ၾကား တံခါးေတြ မျခားေတာ့တဲ့ အခါမ်ိဳးမွာလည္း
ကိုယ္တို႔ ျပန္ဆံုေတြ႔ခြင့္ဟာ ဆက္...ရွိ..ေန..ဦး..မွာ။

ရိုးလူ

သိရက္နဲ႔ကို

သိရက္နဲ႔ကို
========

သိရက္နဲ႔ ကို.... အညာခံခဲ့တာပါကြယ္..
မင္း..ကိုယ့္ကို လွည့္ျဖားဖုိ့..ေခါင္းေျခာက္ေအာင္ စဥ္းစားဖို႔ မလုိပါဘူး။
ကိုယ့္ကို တန္ဖိုးမထားတတ္တဲ့ မင္းအတြက္
မင္းပစ္ခ်သြားတဲ့ ေနရာမွာ ကိုယ္ ၾကည္ၾကည္ျဖဴျဖဴေနတတ္ခဲ့ပါတယ္...။

တန္ဖိုးသိတဲ့ သူက ေကာက္၊ ေရႊဘံုေပၚ တင္ေျမွာက္လိမ့္မေပါ့...။
ဘ၀ဟာ စက္၀ိုင္းလို သံသရာမလည္တတ္ဘူးဆိုရင္ေတာင္
စတုရန္းဆိုလဲ ဆံုမွတ္ေတာ့ ရွိမွာပါပဲ..။

အဲဒီက်မွ..
ေနာင္တေတြ တစ္ေပြ.တစ္ပိုက္နဲ. မင္းမ်က္ႏွာကို
တစ္ခ်က္ေလာက္ နမ္းေမႊး၊ ကိုယ္ ေက်ေအးေပးလိုက္ခ်င္လို့ ......။

ရုိးလူ

မေျဖတဲ့အခါ ေမးရခက္လိုက္တာ။

မေျဖတဲ့အခါ ေမးရခက္လိုက္တာ။

တစ္ခ်ိန္က်ရင္ မနက္ထမင္းေၾကာ္ေလးစားခ်င္လိုက္တာလို႔ ညည္းတြားဖို႔ မ႐ွိေတာ့ဘူး။
ဘဝက ပိုးကိုက္ေလာက္ကိုက္သစ္သီးလိုပဲ၊ မွည့္ရႊန္းေပမယ့္ စားမရ။
အလုပ္တစ္ခုၿပီးတိုင္း ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဂုဏ္ျပဳပါတဲ့၊ ဘာမွ မၿပီးေျမာက္တဲ့ အခါ တစ္ကိုယ္ရည္ညစာစားပြဲတက္ဖို႔ေတာင္ 
ငါ့မွာ ဝတ္စံု မ႐ွိ႐ွာဘူး။
ၾကယ္ျမင္လျမင္ ျမင္ရေပမယ့္ သြားမရ။
ငါတို႔က မပုပ္မသိုးေတာ့မယ့္ သိုးေတြတဲ့လား။
ေျသာ္..မေျဖတဲ့အခါ ေမးရခက္လိုက္တာ။

ရိုးလူ

နာရီေတြလည္ေနတဲ့အသံနဲ႔ က်ေနာ္နဲ႔ မတည့္ဘူး

ဒါကို တစ္ခုခု ကြဲအက္ေနတဲ့ အသံလို႔ ကေ်နာ့္နားက ထင္ေနတယ္

Admin : ည