စက္တင္ဘာက နာက်င္စရာမ်ားတယ္
ည အိပ္မရဘူး။ အသက္႐ွဴေတြ ေအာင့္ထားမိတယ္။ အသက္ေအာင့္ထားရင္းနဲ႔ အေမွာင္ကမာၻထဲ သိုးေတြကို ေရတြက္။ သိုးေတြဟာ မေပ်ာ္႐ွာဘူး။ အလဲလဲ အကြဲကြဲ။ ေျခရင္းမွာ ေလလြင့္လူအရိပ္နဲ႔ ေဆးလိပ္မီးပြားေတြ တဖြားဖြား၊ေျခာက္ေျခာက္ျခားျခား။ မီးျပန္ဖြင့္ေတာ့ ငါ့ေက်ာမွာ ႐ွရာထစ္ရာ။ ေဆးျဖစ္ဝါးျဖစ္ေသာက္တဲ့ အရက္ေတြ ေဆးၫႊန္းထက္ ပိုေအာင္ ေသာက္မိခဲ့။
ထမင္းလံုးတေစၦလား။ တေစၦမေလးက ေခ်ာလိုက္တာ။ ငါ့ကို မုန္းတယ္ေျပာၿပီး သူ႔ပါးကို နမ္းခိုင္းတယ္။ ငါ့ Hoodie ဇစ္ကို ဆြဲျဖဳတ္ၿပီး ရင္ၫြန္႔ေနရာကေန သူ႔ေဆးလိပ္ကို မီးညႇိသြား။
ပါးေပၚမွာ ေရစက္ေတြ။ ငါမငိုပါဘူး။ မနက္ခင္းအလင္းေရာင္ျခည္ဟာ ေဆာင္းေလတစ္ဝက္နဲ႔ ႐ုိက္ခတ္။ နိစၥဓူဝအလုပ္ေတြဟာ ေစာက္လုပ္႐ႈပ္တယ္။ ဘာအပုပ္ေကာင္လဲ၊အဲဒီအပုပ္ေကာင္ေလးကိုပဲ ငါ့မွာ မက္ေမာရ။ မီးဖိုေဆာင္က အေမ့ေမတၱာတရားကို လွမ္း႐ွဴ။ လူလူသူသူ ျဖစ္ႏိုင္တာ ဒါေလးပဲ ႐ွိတယ္ေလ။
ေက်ာပိုးအိတ္ထဲက ေဆးလိပ္စေတြ ခါထုတ္၊ဒဏ္ရာေတြ ထည့္ၿပီး ငါထြက္လာတယ္။ ေမပယ္ရြက္ေတြ မေႂကြတဲ့ ေျမျပင္၊ ေသေသ႐ွင္႐ွင္ ငါေလ်ွာက္မွာပဲ။ ဆူးေလကို၊ဆူးေလကိုတဲ့၊ခ်ီးေညႇာ္အထပ္ထပ္နဲ႔ ကားႀကီးေပၚ ငါတက္လာၿပီး လတ္ဆတ္တဲ့ ေလကို ေတာင့္တ၊ငါဘယ္ေလာက္မိုက္သလဲ။
မင္းတို႔က လူလား၊ထိုင္ရယ္မိတယ္။ ဓာတ္ပံုေတြထဲ မင္းဟာ ၿဂိဳဟ္သားလို႔ ငါထင္တာ၊လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ရခက္၊ပါးခ်င္းအပ္ရခက္ အခိုက္အတန္႔မ်ား။ ေန႔လည္စာစားဖို႔ အရက္ဆိုင္ထဲ တူတူဝင္ၾက၊ မင္းကားက ဘယ္ေလာက္ဆီစားေၾကာင္း၊ ငါ့ဖိနပ္က ဘယ္ေလာက္ ပါးေနၿပီျဖစ္ေၾကာင္း ငါတို႔ ေျပာမယ္။ ဗ်စ္ရည္ဟာ ျမင္ျမင္ကရာကို ပိုလွေစတယ္။
ေနေစာင္းစျပဳၿပီ။ ငါ့အိတ္္ထဲက ပိုက္ဆံေတြက ငါ့လိင္စိတ္ဆနၵကို ျဖည့္ဖို႔ လံုေလာက္လား ငါေရတြက္၊ ဒါမွမဟုတ္ ႐ုံးတက္႐ုံးဆင္း စကတ္ထမိန္ေအာက္က ေျခသလံုးသားေတြမွာ FOC ေပ်ာ္ရမလား။ သူ(မ)ကို သတိရ။ ကားထဲက အဲကြန္းေလေတြက သူမအတြက္ ပို ေလပိုဆန္မလား။ ဥာဏ္မမီတာေတြနဲ႔ ငါ့ဦးခြံေတြ ေလးေနဆဲ။
ဖုန္းေခၚသံၾကားတယ္၊ 000 သံုးလံုးနဲ႔။ မ်က္ႏွာစာအုပ္နဲ႔ စာအုပ္ေပၚက မ်က္ႏွာေတြ တြဲမမွတ္မိ။ ေန႔ရက္ေတြ ေပ်ာက္ဆံုးေန၊ သ႔ူနာေရးသတင္းက ရက္စြဲကိုေတာ့ ငါမွတ္မိ၊ငါသိပ္ေပ်ာ္ေနခဲ့တာေလ။ စကားေတြ ကရားေရလႊတ္ေျပာေနခဲ့တာ။ B52 မီးေတာက္နဲ႔ budwiser beer၊ Don't let me down နဲ႔ ေလဆာlight ေတြေပၚ ငါ့တကိုယ္လံုးပစ္တင္။
ကဲ လူရာဝင္ၿပီ မဟုတ္လား။
ကဲ လူရာဝင္ၿပီ မဟုတ္လား။
ျပန္မလာခ်င္ဘူး ေမေမ၊အိမ္ေသာ့ေတြဟာ လိန္ပိန္က်ိဳးေၾက။ နယူတန္ရဲ႕ Reaction law ႀကီး ဘယ္သြားေသေနတုန္း။ Foodchain ဝတ္တတ္တဲ့ ေကာင္မေလးနဲ႔ ကြၽန္ေတာ္ေပ်ာ္ေနတာ။ ၾကယ္ေတြအေၾကာင္း ပံုျပင္ေျပာျပခိုင္းေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ေခါင္းေမာ့လွန္ၿပီး ရယ္ပစ္တာ။
ေခါင္းငံု႔လိုက္ေတာ့ သစၥာတရား အေသမ်ား ျပန္႔ၾကဲ၊။ သိုးေတြ ျပန္ေရာက္လာ။ မီးမပိတ္ခင္ေမး၊ ၿပီးခဲ့တဲ့ စက္တင္ဘာမွာ မင္းတို႔ ရယ္ႏိုင္ခဲ့ရဲ႕လား။
