သူတို႔အေၾကာင္းနံ႐ုိးေလးႏွစ္ေခ်
ာင္းနဲ႔ ေျပာမယ္ဗ်ာ။
ပထမနံ႐ုိးဟာအရင္က စိတ္ပ်က္ပင္ပန္းေနခဲ့တာ မွန္းလို႔ရေလာက္ေအာင္ကို ခုက်မွ တက္ၾကြရႊင္လန္းေနတာ သိသာလြန္းလွရဲ့။
ဒုတိယနံ႐ုိးကေတာ့သူ႕ကိုယ္သူ နံ႐ိုး မျဖစ္ခ်င္ဘူးလို႔ ျငင္းထားတဲ့ သူ။
ကဲ! နံ႐ုိးေလးေတြရဲ့စကားအခ်ီအခ်ကို နားေထာင္ၾကည့္ပါဦး။
ဒုတိယနံ႐ိုးဟာစကားစ ရွာေနတယ္။ရမယ့္ ရေတာ့လည္း အဆက္အစပ္မရွိကို စေျပာေတာ့တာပဲ။
“နင္ အရင္ခႏၶာကိုယ္မွာ ေနရတာဘယ္လို ေနလဲဟင္…။
ပထမနံ႐ုိးေလးကတစ္ခ်က္ၿငိမ္သြားၿ
ပီး ခပ္ေအးေအးပဲ ေျပာတယ္။
“ဒီလိုပါပဲဟာ.. ေနရတာ သက္ေတာင့္သက္သာ မျဖစ္ဘူးေလ။ ၿပီးေတာ့ နံ႐ိုးဆုိတာကလည္း ခႏၶာကိုယ္မွာ ငါ့အျပင္ အမ်ားႀကီးရွိတာကိုး။ ငါဟာ သိပ္အေရးမပါသလိုမ်ိဳး၊ အဲဒီလို အံဝင္ခြင္က်မျဖစ္ႏုိင္ေတာ့ဘူးလိ
ု႔ ခံစားရတာနဲ႔ငါထြက္လာခဲ့တာ။ နင္ကေရာ။”
ပထမနံ႐ုိးရဲ့စကားအဆံုးမွာပဲ ဒုတိယနံ႐ုိးဟာ တစ္ခ်က္ျပံဳးၿပီး သူ႔အက်င့္အတုိင္း ျမန္ျမန္ဆန္ဆန္ေျပာတယ္။
“ငါကက်ေတာ့ငါ့ကို နံ႐ုိးလို႔ သတ္မွတ္လိုက္ၾကတဲ့ အခ်ိန္က စၿပီး နံ႐ုိးမျဖစ္ခ်င္ေတာ့တာဟ။ အဲ့ေတာ့လူေယာင္ေဆာင္ၾကည့္တယ္ေလ။
ဒါလည္း မလြယ္ပါဘူးဟာ။ငါ့ကို တျခားနံ႐ိုးေတြကေရာ လူသားေတြကပါ ဝိုင္းက်ဥ္ၾကေရာ..စံလြဲနံ႐ိုးဆိ
ုျပီးေတာ့………………..အင္း…တစ္ခ်ိဳ႕
တေလကေတာ့ သေဘာေကာင္းၾကပါတယ္။ ျပီးေတာ့ ငါ့လို နံ႐ိုးေတြလည္း ရွိေသးတယ္ဆိုတာေနာက္ေတာ့ ငါေတြ႕လာရတယ္။”
စကားလည္းဆံုးေရာ၊ ႏွစ္ေယာက္သား တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ နားလည္သြားသလို ၿငိမ္သက္သြားၾကျပန္တယ္။
ခဏၾကာေတာ့ဒုတိယနံ႐ုိးဆီက အသံထြက္လာတယ္၊ဒါေပမယ့္ မသဲမကြဲ.. သူ႔ဘာသာ တစ္ကိုယ္တည္း တီးတိုးညည္းလိုက္သလိုမ်ိဳးပဲ။
“နင္ နံ႐ုိးတစ္ေခ်ာင္းကို ခ်စ္ဖို႕ေရာ စိတ္ကူးၾကည့္ဖူးလားဟင္။"
ဘာလို႔လဲဆိုတဲ့ ႐ုပ္နဲ႔ ပထမနံ႐ုိးေလးက မ်က္လံုးျပဴးၾကည့္တယ္။
“……………….”“………………………” “ငါ.. ငါနင့္ကို ခ်စ္သြားလို႔ပါဟာ…ဒါေပမယ့္ ငါက နံ႐ုိးဆိုေတာ့ …..” ဒုတိယနံရုိးေလးဟာသူ႔စကားကို သက္ျပင္းအ႐ွည္ႀကီးနဲ႔ ေရာခ်သြားတယ္။
ပထမနံ႐ိုးေလးဟာေအးေအးသက္သာကို ျပံဳးလိုက္ပါတယ္။
“နင္ကလည္း ဘာမ်ားလဲလို႔…………၊စကားမစပ္.. နင္သိလား….လူသားကိုယ္မွာတြယ္ငင္
လိုက္ပါေနရလို႔ ငါတို႔ကို သူတုိ႔က နံ႐ုိးလို႔ ေခၚၾကတာဟ..ခုနင္ေရာ ငါေရာကိုနံ႐ိုးလို႔ ေခၚလို႔ မရေတာ့ဘူးေလ.…ဘယ္သူ႔ကိုယ္မွာမွ ျဖည့္စြက္မွီတြယ္ၿပီးလည္း မေနေတာ့တဲ့အတြက္ ငါတုိ႔က ငါတုိ႔ ျဖစ္သြားျပီ…။”
ဒုတိယနံ႐ုိးဟာအူတိအူေၾကာင္နားေထ
ာင္ေနတယ္။ သူအမီလိုက္ေနရတုန္းပဲ…။
ပထမနံ႐ုိးဟာ အဲ့က်မွ သေဘာေပါက္သြားတယ္..သူသိပ္သုိင္း
ဝုိင္းေနလို႔ မရေတာ့ဘူးဆိုတာ။
“ဒီမွာ… ငါ့ကိုၾကည့္ၿပီး ေသခ်ာနားေထာင္ဦး… ငါလည္း နင့္ကို ခ်စ္တယ္ဟ၊နင့္ကို စေတြ႕တည္းက ခ်စ္တာပဲ၊တကယ္ေျပာတာ၊ ေနဦး……. နင္က နံ႐ုိး လို႔ ေျပာဦးမလို႔လား....နင္နံ႐ုိးလည
္း ဘာျဖစ္လဲ…ငါခ်စ္တယ္…။”
အင္း…. အဲဒီေန႔ကစၿပီးေတာ့ေပါ့ေလ.. နံ႐ုိးေလးေတြဟာ ေထာင္လ်က္သား ရွိၾကရင္ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ မွီထားၾကတယ္၊ လွဲလ်က္သား ေနရရင္လည္းေဘးခ်င္းယွဥ္နားၾကတယ္
။
သူတုိ႔ဟာနံ႐ိုးႏွစ္ေခ်ာင္းသာျဖစ
္လို႔ အရင္လို နံ႐ုိး၊လူသား ဘုန္းကံ အဆင့္အတန္း တံဆိပ္ကပ္ခြဲျခားျခင္းေတြမေတြ႕ႏ
ုိင္ေတာ့ဘူး။
အရင္လို နံ႐ုိးဆိုတာခႏၶာကိုယ္တစ္ခုမွာ ဝင္ေရာက္ျဖည့္စြက္ေနရသလိုသတ္မွတ
္ခံရျခင္းမ်ိဳးလည္း မရွိ၊ သူတို႔ကို ၾကည့္ရတာ.. နံ႐ုိးအခ်င္းခ်င္းမုိ႔ တစ္ေယာက္ဘဝကိုတစ္ေယာက္ အလံုးစံု သိနားလည္ျခင္းမ်ိဳး ရွိေနသလို ဥတုရာသီ အလီလီ ျဖတ္သန္းေနၾကတယ္။
အဟမ္း ….ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေမ့ေလ်ာ့ေနၾကတဲ့
ဇာတ္လိုက္ေက်ာ္ႀကီး………..
နံ႐ုိး ေဟာင္းေလာင္းနဲ႔ေမာင္အာဒမ္တစ္ေယ
ာက္ဟာျဖင့္
နံ႐ုိးႏွစ္ေခ်ာင္းကိုေခါင္းတရမ္
းရမ္းနဲ႔သာ ၾကည့္ေနရွာပါေတာ့တယ္။
နမ္မီးဆစ္
17.6.2013
6:36 Am
